เชื่อแล้วว่าคนเราไม่เหมือนกัน

คนนึงเอาใจใส่ ดูแล ห่วงใย และพยายามเข้าใจในสิ่งที่อีกคนนึงเป็น

แต่คนคนนั้นกลับเมินเฉย เย็นชา ซึ่งมันช่างตรงกันข้ามสิ้นดี

แล้วอย่างนี้จะให้คนคนนึงเติมเต็มอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร

ในเมื่อความห่วงใยไม่เคยซึมซับเข้าไปในจิตใจของเขาผู้นั้น

ก็คงถึงเวลาที่ต้องหยุดเติมมันลงไปสักที และคงต้องปล่อย

ให้กล่องเก็บความห่วงใยจากเพือ่นของเขาว่างเปล่าลง จะไม่มีการดูแล

เอาใจใส่เติมสิ่งใดลงไปอีก คงเหลือไว้แค่ความบอบช้ำที่เขารับมา

และมันจะคงอยู่ตลอดไป....ความสูญเสียมักนำมาซึ่งบทเรียน

บทเรียนที่จะสอนให้เขารู้จักโหยหาและรักษาความห่วงใย

บทเรียนที่จะทำให้เขาเห็นค่าของเพื่อน ค่าของปัจจุบัน

มากกว่าความบอบช้ำของอดีต และนิสัยเฉยชา