Hope...make different

หลายครั้งความรักก็ทำให้เราเจ็บปวดและทรมาน

แต่ก็หลายครั้งที่ความรักช่วยให้เราสดชื่นและผ่อนคลาย

แล้วแท้ที่จริงความรักเป็นแบบไหนกัน....

แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน จะมาเมื่อไหร่ จะสดชื่นหรืออ่อนล้า

ฉันก็พร้อมจะยอมรับมัน...เพราะมีคนคนนึงได้พิสูจน์ให้ฉัน

เห็นว่า ความรักคือการให้ อดทน ยอมรับ และเข้าใจ

เพราะถ้าเราพยายามแล้วได้เท่านั้น การยอมรับดูจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด

ต่อให้ไม่ได้ครองคู่กัน แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

เพียงขอให้เราใช้ใจ....

ยอมรับด้วยใจ เปิดรับด้วยใจ เข้าใจด้วยใจ....แค่นี้คงพอรักษาแผลใจ

เชื่อแล้วว่าคนเราไม่เหมือนกัน

คนนึงเอาใจใส่ ดูแล ห่วงใย และพยายามเข้าใจในสิ่งที่อีกคนนึงเป็น

แต่คนคนนั้นกลับเมินเฉย เย็นชา ซึ่งมันช่างตรงกันข้ามสิ้นดี

แล้วอย่างนี้จะให้คนคนนึงเติมเต็มอยู่ฝ่ายเดียวได้อย่างไร

ในเมื่อความห่วงใยไม่เคยซึมซับเข้าไปในจิตใจของเขาผู้นั้น

ก็คงถึงเวลาที่ต้องหยุดเติมมันลงไปสักที และคงต้องปล่อย

ให้กล่องเก็บความห่วงใยจากเพือ่นของเขาว่างเปล่าลง จะไม่มีการดูแล

เอาใจใส่เติมสิ่งใดลงไปอีก คงเหลือไว้แค่ความบอบช้ำที่เขารับมา

และมันจะคงอยู่ตลอดไป....ความสูญเสียมักนำมาซึ่งบทเรียน

บทเรียนที่จะสอนให้เขารู้จักโหยหาและรักษาความห่วงใย

บทเรียนที่จะทำให้เขาเห็นค่าของเพื่อน ค่าของปัจจุบัน

มากกว่าความบอบช้ำของอดีต และนิสัยเฉยชา